مسافر بود به مقصد کجا؟خودش هم نمیدانست برای چه؟این را هم نمیدانست تنها میدانست که میخواهد برود  تصمیم گرفت تا نهایت برود اما تا نهایت چی؟باز هم پاسخی برای این سوال نداشت  رفت و رفت تا به دریا رسید با خود فکر کرد دریا نهایت آرامش است تصمیم داشت همانجا بماند که ناگهان دریا طوفانی شد تیر مسافر به سنگ خورد  چون فهمید دریا نهایت آرامش نیست باز هم به راهش ادامه داد اینبار به جنگل رسید با خود گفت درختان نهایت فروتنی هستند اما همان  لحظه چشمش به درخت سرو بلندی افتاد که با غرور سر بر افراشته بود فهمید آنجا هم نهایت فروتنی نیست بعد از آن به کوه رسید و با خود  فکر کرد که کوه نهایت استواری است اما اینبار هم کوه ریزش کرد و مسافر را ناامید کرد.