به سرنوشت پر آشوبم

باران چوب کهن

برگردان به من رایحه ی مطبوع و شمشیرهایی را که از آسمان فرو می افتد

صلح منزوی مرغزار و صخره را

رطوبت کناره های رودخانه را

رایحه ی درخت شربین را

خاک هدیه های پاکت را برگردان به من

برجهای سکوتی که برخاست

از وقار ریشه هایشان

میخواهم برگردم به آنچه که نبوده ام

و یاد گیرم برگردم از چنین اعماق

که میان همه ی چیزهای طبیعی

نتوانستم زندگی کنم یا نکنم مهم نیست

یک سنگ بیشتر بودن سنگ تیره

                                سنگ پاکی که رودخانه میبرد.

                                                                          پابلو نرودا